Það er óðum að styttast...

...í jólafríið. Fer beint úr vinnunni útá flugvöll á morgun og er mest hrædd um að ég gleymi að fara í kuldaskónum (og verði blaut og köld á löppunum öll jólin!). Er annars með búin að skrifa minnislista dauðans til að hjálpa mér að pakka niður í kvöld og það eru 99.9% líkur á því að ég gleymi svo að taka blessaðan listann með mér heim á eftir (það er yfirleitt þannig með alla innkaupalist og minnismiða sem ég skrifa - ég næ næstum aldrei að nota þá!). Ég er samt alltaf jafn bjartsýn og held áfram að skrifa þá...
Hlakka hrikalega til að komast í frí - er rústir einar eftir stress síðustu 2 mánaða.
Held ég ætti að heyra í Hörpunni hvort hún hefur tíma til reyna að hnoða eitthvað af vöðvabólgunni minni burt fyrir jólin - og svo er planið að liggja sem mest í bleyti í baðkarinu hennar mömmu og sjá hvort ekki slaknar eitthvað á manni...
Svo á að kíkja á félagslífið í Sódómu á laugardaginn með hollendingnum fljúgandi - verður örugglega fróðlegt því það er ár og öld síðan ég prófaði djammið í 101 síðast. Og svo liggur leiðin norður milli jóla og nýárs - gleði gleði!

Sjáumst vonandi sem flest á Fróni - þið hin verðið bara að koma hingað í heimsókn á nýja árinu!

Alltaf jafn bláeygð

Síðasta vika var ansi erfið. Á miðvikudaginn fékk ég að vita að deildin mín yrði leyst upp og ég og samstarfsfólkið mitt yrðum send í allar áttir innan fyrirtækissins. Ég veit ósköp vel að á þessum síðustu og verstu tímum má maður vera þakklátur fyrir að halda vinnunni (það var einn úr deildinni sem var sagt upp), en þetta kom eins og þruma úr heiðskíru lofti og ég hef verið í hálfgerðu sjokki síðan. Minn helmingur af deildinni hefur nefnilega verið afar samrýmdur og góður hópur og í raun og veru verið "fósturfjölskyldan mín" hér í Köben. Og nú er búið að splundra okkur. Það á eftir að taka sinn tíma fyrir mig (og restina af deildinni) að komast yfir það, en það er ekkert að gera nema reyna að gera gott úr því sem orðið er og hugga mig við að ég fæ þó 3 af gömlu félögunum með á nýja staðinn.

Svo var julefrokost á föstudaginn - ég verð að segja að það var erfitt að finna djammstuðið fram, en það tókst nú samt og ég skemmti mér alveg ágætlega - þ.e.a.s. þangað til að það rann upp fyrir mér að ég var að fá viðreynslu úr óvæntri og afar óvelkominni átt. Líklega hefði skarpari manneskja séð hættumerkin fyrr - en ég var alveg grunlaus þar til viðkomandi náði mér út á dansgólfið og ég mátti virkilega hafa mig alla við til að tryggja að hann héldi höndunum á nokkurnvegin þolanlegum stöðum (ég hefði nú kosið að hann héldi höndunum fullkomlega fyrir sig). Urggh - ég fæ enn hroll við tilhugsunina! Lét mig hverfa um leið og ég slapp af dansgólfinu - er næstum viss um að það heyrðist "púff" þegar ég gufaði upp! Tók Taxa heim og lenti svo í einum af þessum hálfcreepy bílstjórum sem eru bara alltof forvitnir um einkahagi mans - enda var mér allri lokið þegar ég var loksins komin heim.

Akkúrat núna er ég ekki frá því að ég öfundi lesbíurnar - ætli það sé of seint fyrir mig að skipta um lið? Er hægt að fara á bréfanámskeið? Eða finna góðar handbækur?
Karlmenn eru allavega komnir á hilluna næstu vikur/mánuði/ár.

Retrógella

Ég verð að viðurkenna að ég hef ekki beinlínis tekið endurkomu eighties-tískunnar fagnandi. Kúkalabbabuxur (sem heita gulrótarbuxur hér), grifflur, legghlífar, samfestingar og arabaklútar eru hlutir sem ég hélt að kæmust aldrei aftur í tísku (ég meina – almáttugur minn, flest okkar sem voru táningar á þessum árum erum enn að leita upp og brenna öll sönnunargögn um að við höfum verið fórnarlömb þessarar tísku!). En það hlaut að koma að því að EITTHVAÐ gagnlegt kæmi út úr þessari retróbylgju – ég fann mér loksins nýtt úr! Haldiði ekki að Casio hafi endurútgefið gömlu 80’s tölvuúrin og ég fann mér lítið og sætt dömuúr sem er lifandi eftirmynd gamla Casioúrsins sem ég gekk með gegnum allt DuranDuran tímabilið. Gleði gleði!!! Og það var ekki seinna vænna – gamla úrið er búið að vera með hjartatruflanir síðust 3 mánuði og andaðist endanlega einhverntíman í nótt. Nýja úrið kom með pósti í morgun. Perfect timing!

Og svo er ég með þessum innkaupum líka orðin "übertrendy" - hver sagði að tími kraftaverkanna væri liðinn?

Post-London

Ég er eiginlega of löt til að blogga núna – enda fyrsti dagurinn í langan tíma sem ég má vera að því að slappa af. Svo þetta verður örstutt samantekt:

Eldhús = næstum tilbúið, vantar bara Skúla rafvirkja til að tengja ljósin.

London = var náttúrulega æði, en hafði bara alltof lítinn tíma til að njóta borgarinnar. Næst þegar ég fer þangað verður það í alvöru frí! Kannski myndir seinna í vikunni. Varð mér næstum til skammar á Stanstead flugvellinum því ég starði svo á unga manninn sem sá um gegnumlýsingarbandið - hann hefði getað verið litli bróðir Rupert Penry-Jones. Var drullusvekkt yfir að það var ekki hann sem leitaði á mér þegar málmleitarhliðið pípaði (Verð að muna að kaupa mér einn brjóstahaldara ÁN spanga! - dauðþreitt á að vera áreitt kynferðislega í hvert skiptið sem ég flýg).

Jólaföt fyrir Julefrokost = endaði með að kaupa “peysukjól” í Oasis – í hálfgerðri örvæntingu. Slepp við plan B sem var að fara í svörtum ruslapoka með jólaseríu sem belti. Er núna að safna kjarki til að máta kjólinn aftur hérna heima og taka ákvörðun um hvort ég nota buxur undir eða hvort ég læt mig hafa að sýna leggi. Ég spái að það endi með buxum eins og alltaf – mér finnst ég alltaf nakin ef ég er á sokkabuxunum :o(

Tæpar 2 vikur fram að jólafríi - en ég sé líka fram á að þessar tvær vikur verði ansi strembnar! Klikkað að gera í vinnunni og svo á enn eftir að redda 100 "smáhlutum" fyrir fríið... og það eru alltaf smáhlutirnir sem reynast tímafrekastir ekki satt? Enn að leyta að jólaskapinu mínu - ég hlýt að hafa pakkað þvi niður einhversstaðar!