Eftirpáskabömmer

Ég var búin að reyna áður að skrifa pistil - hafði skrifað gríðarlega greindarlegan dálk þar sem ég leysti öll helstu vandamál heimsins (hvað maður gerir ef flipinn brotnar af bjórdósinni, hvernig maður kennir karlmanni að setja setuna niður og endanleg lausn á slæmum hárdögum!) - en þegar ég reyndi að fá pistilinn birtann fór allt í klessu og pistillinn góði er gufaður upp. Svo þið verðið að sætta ykkur við tilgangslaust bull í staðinn. Sorrý.
Það er nefnilega ekki sérlega mikið að frétta af mér - páskarnir voru ósköp rólegir fyrir utan eitt óvænt fyllerí á laugardeginum sem svo aftur olli því að ég eyddi megninu af páskadegi í að óska þess að ég væri dauð. Milli þess sem ég lá á hnjánum og tilbað postulínsguðinn velti ég því fyrir mér hvort að manneskja með minn aldur og reynslu ætti ekki að vera búin að læra að blanda ekki saman ómældum lítrum af bjór með guð má vita hve mörgum skotum. Sumir eru bara tregari en aðrir. Og svo er ég að fara í heljarinnar afmælisveislu á morgun, en þar sem sunnudagurinn er mér enn í fersku minni hef ég svarið þess dýran eið að vera fyrirmynd annarra barna; drekka í hófi og hegða mér í alla staði eins og engill! En þar sem ég veit af fyrri reynslu hvernig svona plön geta farið hjá mér fór ég samt og keypti naríur í stíl við brjóstahaldarann sem ég verð í á morgun - maður veit jú aldrei....

habblaha!

"Næsta mánuð verður enginn skortur á fjöri og yndisþokka. Veislur, orlof, afþreying með smáfólkinu, ást og rómantík auka á gleðina í lífi þínu. " Svona hljóðaði stjörnuspáin mín í dag - ég bíð spennt! Velti því reyndar fyrir mér hvaðan yndisþokkinn á að koma; er það ég sem verð full yndisþokka, eða er það bara svona "free-floating" yndisþokki sem átt er við? Hef líka áhyggjur af þessu með "afþreying með smáfólkinu" - geri ráð fyrir að með smáfólki sé átt við börn og þau er ég blessunarlega alveg laus við. Átti með eindæmum rólega helgi, hér tók sólin upp á því að skína bæði í gær og í dag og ég notaði tækifærið til að labba mér til óbóta. Gleymdi alveg að taka með í reikninginn hvað sólinn gerir við krítkvíta vetrarhúð, svo núna er ég hálf-sólbrennd í framan og útsteypt í frekknum. Hrikalega sexý alveg. Það á víst að vera sól áfram næstu 2 daga svo það er eins gott fyrir mig að muna eftir sólarvörninni ef ég vil ekki enda eins og humar á litinn. Er í augnablikinu að reyna að herða upp hugann í að klára helv... skattaskýrsluna mína. Er reyndar ekki mikið mál - á ekkert nema skuldir, er bara svooooooooooooooo leiðinlegt! Þess vegna er ég að blogga þó ég hafi ekkert merkilegt fram að færa - bara til að fresta skattframtalinu um nokkrar mínútur... En ætli ég neyðist ekki til að bíta á jaxlinn og fá þessu aflokið núna - lofa að skrifa ekki aftur fyrr en ég hef eitthvað aðeins meira vitrænt fram að færa ;o)

og hana nú!

Vúps! Ég var búin að lofa sjálfri mér því að nú skildi ég hysja upp um mig sokkana og vera duglegri að blogga - og hvað gerist svo? Enn ein vikan skaust hjá og ég skrifaði ekki staf... En í hreinskilni sagt er ekkert að gerast hjá mér! Er lent í einhverju "timewarpi" - dagarnir bara fljúga hjá án þess að ég fái rönd við reist, hvað þá að ég geti nýtt þá til einhvers vitræns. Ég hef áhyggjur af þessu verð bara að segja það - ef þetta heldur áfram vakna ég bráðum upp áttræð og veit ekki hvað varð um síðustu 50 ár! Ein af ástæðunum fyrir að ég hef ekki gert mikið vitrænt er líklega veðrið (má alltaf kenna veðrinu um allt), því snjórinn er loksins að hverfa og ég fékk víðáttubrjálæði með það sama - hef verið eins mikið utandyra og ég mögulega get til að bæta upp fyrir heilan mánuð innandyra. Ég geri ráð fyrir að þið hafið allar séð beljum sleppt úr fjósi... Þessi belja er reyndar í gríðarlegri sálarkreppu akkúrat núna - þið vitið, glími við eitt af þessum hrikalegu tilvistarspursmálum sem allar konur lenda í einhversstaðar á lífsleiðinni : að kaupa eða kaupa ekki... Mér varð nefnilega á að ganga fram hjá H&M í dag og þessir andskotar eru örugglega búnir að koma upp risastórum ryksugum fyrir innan dyrnar. Það er eina útskýringin sem mér dettur í hug, því eina stundina var ég að labba framhjá í sakleysi mínu og þá næstu er ég skyndilega kominn inn í dömudeildina! Nú, fyrst ég var kominn inn gat ég alveg eins skoðað mig aðeins um... og svo rakst ég á hrikalega flotta kápu/jakka (erfitt að segja til hvort það er) og mig bráðvantar nýja þunna yfirhöfn þar sem fataskápurinn minn hefur náð að breyta gallajakkanum mínum í hústjald í vetur (hef hugsað mér að kvarta yfir skápnum við tækifæri - gerir undarlega hluti við fötin mín). Vandamálið er að jakkinn kostar tæpan 5.000 kall og ég á ekki bót fyrir boruna á mér. Svo ég hugsa með mér - tja, ég kemst hvorteðer ekki í þetta númer svo besta lækningin er bara að máta hann svo ég sjái að ég gæti hvoreðer ekki notað hann. En nei - helv... jakkinn smellpassar ekki bara, hann lætur rassinn á mér líta út fyrir að vera 2 númerum minni! Og nú spyr ég dömur mínar - eru ekki einhver lög einhvers staðar sem segja að: ef kona finnur flík sem lætur botnin á henni virðast minni, hefur hún fullan siðferðislegan rétt á því að kaupa þá flík (jafnvel þótt hún þurfi að nota VISA til þess?). Ég held að það hljóti að vera... ég þurfti að beita gríðarlegri sjálfstjórn til að ganga út úr búðinni án þess að kaupa jakkann, og ég er búin að hugsa um hann stanslaust síðan. Ég held ég sé ástfangin!
Helv... peningaleysi (grátur og gnístan tanna). Ég yfirgef ykkur nú til að skæla í koddann minn - hafið það gott elskurnar.

Hjælp!

Hvað er að gerast - er virkilega liðin heil vika síðan ég bloggaði síðast? Hvert fóru þessir dagar eiginlega :o/ ?!? Úff... það er bara hryllilegt hvað tíminn líður hratt núna. Hvað hef ég svo gert síðustu 7 daga? Látum okkur nú sjá... jú, það var auðvitað kvennakvöldið ógurlega á föstudagskvöldið - helvítis hellings stuð þar. Um 60 stelpur og 4 ungir (karlkyns) barþjónar og frítt vín frá 18.30 til 24.00 - getið þið ímyndað ykkur ástandið? Barþjónarnir voru allir klæddir sem "handiðnaðarmenn" - þið vitið, af því að allar menntaðar konur dreymir um að sofa hjá "macho" handiðnaðarmönnum.... Ég verð reyndar að gefa drengjunum prik fyrir hugrekki, því þeir máttu þola mikið áreiti þetta kvöld - ekki bara voru skyrturnar ítrekað rifnar af þeim um kvöldið heldur var einn vinsælasti drykkurinn á barnum "body shot". Fyrir ykkur saklausu sveitastúlkurnar sem ekki þekkið svona sukk og svínarí þá fer body shot svona fram (ef barþjónninn er karlkyns allavega) : Barþjónninn fer úr að ofan og setur salt á aðra geirvörtuna (eða báðar ef það eru 2 stelpur sem taka skot) og sítrónusneið öfugt í munninn. Viðkomandi viðskiptavinur sleikir svo saltið af, skellir í sig tequilaskoti og bítur svo í sítrónuna. Afar siðfágaður siður. Og nei - ég tók EKKI eitt einasta body shot. Fannst enginn af barþjónunum nógu freistandi ;o) Skömmu áður en karlpeningnum var hleypt inn á barinn kom svo strippari á staðinn, svona til að hita upp fyrir greyin. Þetta er ekki í fyrsta skiptið sem ég sé strippara, en ég verð bara að viðurkenna að þetta kemur mér ekki til - mér finnst afskaplega fyndið að horfa á þá - en mónarnir mínir bara geyspa. Hafði miklar áhyggjur af því að það væri eitthvað af mér - en hef síðan gert skoðanakönnun hjá vinkonum mínum og flestar þeirra segja það sama og ég : niðurstaða mín eftir þessa rannsókn er að fyrir flestar konur er ber karlmaður (sem þær hafa aldrei séð áður) að dilla sér upp á sviði bara spaugilegur. Það kom svo ekki einn einasti álitlegi karlmaður inn á staðinn eftir miðnætti - mér var nokk sama, hafði tæmt að minnsta kosti 2 flöskur af hvítvíni um kvöldið og hafði ekki áhuga á neinu öðru en að dansa og skemmta mér. Fékk svo einn kokteil síðar um nóttina - og það var greinilega dropinn sem fyllti mælinn: allt í einu var mín dauðadrukkinn og tók þá vitrænu ákvörðun að koma sér heim í ból hið snarasta.
Laugardagur fór í þynnku - sunnudagur í stórhreingerningu dauðans og á mánudag mætti Rósa Frænka í heimsókn og hefur dundað sér við að murka úr mér líftóruna síðan. Gleði, gleði...
Þá vitið þið það elskurnar mínar - svona er lífið í hinni spilltu stórborg Árósum þessa dagana.

Snjór

Hef ég nokkurn tíma minnst á að mér er ekkert sérlega vel við snjó? Eða réttara sagt, mér er afskaplega illa við snjó. Nei segjum það bara hreint út : ég HATA snjó! Og nú er búið að vera snjór hér í 4 vikur :o( Er að bilast!!! Og það á að halda áfram að snjóa af og til næstu daga... AAARGH! Hvað hef ég gert til að verðskulda þetta? Hver er tilgangurinn í því að flytja sunnar í veröldinni ef ég er ekki einu sinni laus við þennan hvíta, blauta, kalda fjanda? Ég játa að þetta getur verið ósköp fallegt þegar er sól (eins og í dag) - en ég er hundleið á að komast ekki ferða minna óhindrað! Og að geta ekki verið eins mikið utandyra og mig lystir. Æði hér um eins og ljón í búri þegar það snjóar og ég kemst ekki út - held að allir hér verði líka voðalega fegnir þegar snjórinn loksins fer : bara til að losna við geðvonskuna í mér. Greyin littlu.
Annars er allt gott að frétta af mér - þegar ég er ekki að gera alla hér uppfrá brjálaða er ég að reyna að finna út úr hvað í ósköpunum ég á að skrifa lokaritgerðina mína um. Og ég er búin að fá skrifstofu til að vinna í - fór í dag með Jónasi bekkjarfélaga mínum sem deilir skrifstofunni með mér og við settum upp myndir og byrjuðum að koma okkur fyrir. Telst það ekki sem árangur útaf fyrir sig? Tel sjálfri mér trú um það...