Hvolpaklúður

Halløjsa! Long time no see... Ég biðst afsökunar á þessari löngu fjarveru, en ég hef verið önnum kafin. Fyrst var jú Þórir bróðir í heimsókn - ósköp notalegt að fá hann, en ég uppgötvaði mér til mikillar skelfingar að ég átti í örgustu vandræðum með að tala móðurmálið mitt!!! Og ég sem hef alltaf gert grín að fólki sem kemur heim eftir eitt ár erlendis ótalandi. Svona hefnist manni fyrir. Hann bróðir minn yfirgaf mig svo á mánudaginn, 3 kílóum þyngri og með hryllilega flensu sem hann var svo elskulegur að taka með frá Fróni. Ég er því búin að liggja meira og minna með óráði síðustu daga - gleði, gleði. Skreið svo fram úr rúminu í dag til að fara á fund í skólanum, með sokkin augu og hor í nös og hvað haldiði? Þar er náttúrulega helv.... hvolpurinn, myndarlegri en nokkru sinni! Fyrsta skiptið í 5 mánuði sem ég sé hann og þá þarf ég náttúrulega að líta út eins og ófreskja! Mér varð svo mikið um að ég sniðgekk hann gjörsamlega. Þetta var líklega síðasta skipti sem ég sé drenginn og ég klúðra þvi gjörsamlega. Ég er svoooooooo misheppnuð! Afsakið mig, ég þarf að fara og berja höfðinu við næsta vegg....

Fatafrík

Bloggerinn hefur ekki verið vinur minn undanfarið - hann vill ekki leyfa mér að setja inn pistla!
En nú geri ég enn eina tilraun... Það er svosem ekki mikið af frétta af mér, hef verið svo þæg og góð undanfarið að ég veld sjálfri mér velgju (það gæti verið geislabaugurinn sem þrengir að hálsinum). Það versta er að það er hreint ekki með vilja að ég hef verið svona þæg, þar hefur farið saman að ég er: a) svo blönk að það býr könguló í peningaveskinu mínu, b) af einhverjum ástæðum algjörlega ófær um að komast í alvöru ham þegar ég loksins fer eitthvað út á lífið. Á sama tíma er ég samt að springa úr uppsafnaðri óþægð. Svona er lífið miskunarlaust og napurt...
Auk þess er ég að glíma við alveg nýjan kvilla - mín er nefnilega orðin fatasjúklingur á gamalsaldri!
Fatainnkaup hafa árum saman verið eitt það versta sem ég lendi í en nú er ég skyndilega farin að þræða fatabúðir mér til yndis og ánægju! (Og þunglyndis, þar sem ég hef ekki efni á að kaupa fötin sem mig langar í). Held að þetta stafi af því að ég er búin að uppgötva að ég er ekki lengur bundin við þá hryllilegu afkima í einstöku fatabúðum sem bjóða upp á "stórar stærðir" - sem þýðir yfirleitt flíkur sem líta út eins og þær hafi verið hannaðar og saumaðar í Seglagerðinni; i engu samræmi við hvað er í tísku og algjörlega sniðlaust í þokkabót (því feit hlýtur jú að þýða hnöttótt ekki satt?). Í fyrsta skiptið í 150 ár á ég sumsé möguleika á að fylgja tískunni :o) Þið getið samt alveg andað rólega - ég er ekki svo veruleikafyrrt að ég sé farin að troða mér í mjaðmabuxur og pínutoppa (brr...). En ég get allavega fundið á mig föt í tískulitunum ;o) Fékk reyndar sjokk um daginn þegar ég fór inn í Vero Moda með Söruh vinkonu og lét hana mana mig til að máta skyrtu og hún passaði! Mér hafði enn ekki dottið í hug að ég gæti mögulega komist í nokkurn skapaðan hlut í Vero Moda. Það versta er að nú dauðlangar mig í þessa skyrtu.... En nóg um það.
Annars er ég bara að búa mig undir innrás - Þórir bróðir er að koma á föstudaginn! Verður spennandi að vita hvort við systkinin lifum af rúma viku í einu herbergi. Ætla að nota tækifærið til að túristast aðeins - byrja á því að sjá Randers Regnskov (sem er búið að vera á planinu í eitt og hálft ár) og sjá svo til hvort við dettum niður á eitthvað annað skemmtilegt.
En nú er þurrkarinn eflaust að verða búin að japla á þvottinum mínum, svo ég verð að láta staðar numið - see yah guys!